Funk

Funk bouwt zijn aantrekkingskracht op het ritme en op het samenspel van korte, nauwkeurig geplaatste muzikale figuren. Bas en drums vormen een herkenbare basis. Gitaar, toetsen en blazers kunnen daar met scherpe accenten of herhaalde patronen op reageren. Niet alleen de gespeelde noten tellen: ook de ruimte ertussen geeft de muziek spanning. Een klein motief kan een heel nummer dragen doordat de muzikanten het telkens anders laten bewegen.

Zang heeft in funk vaak een ritmische functie, naast de melodie en de tekst. De muziek kan uitbundig en dansbaar zijn, maar ook strak en betrekkelijk sober klinken. Er zijn duidelijke verbindingen met soul, jazz, disco en latere elektronische producties. Het genre laat zich daarom niet tot één instrument of één periode beperken. Op de radio kunnen klassieke groepsopnamen naast nieuwere interpretaties staan. De samenhang ontstaat door de nadruk op de groove: een aanhoudend ritmisch gevoel waarin afzonderlijke partijen elkaar versterken en waarin subtiele verschuivingen veel effect hebben.